Voor het ontwerp van deze hotelkamer heb ik me laten inspireren door de film Vele hemels boven de zevende, gebaseerd op het boek van Griet Op de Beeck en verfilmd door Jan Matthys.
De kamer weerspiegelt de emoties van Eva, een personage dat worstelt met verwachtingen en oordelen vanuit haar omgeving. Voor de buitenwereld houdt ze de schijn op, maar binnenin heerst een stille, schrijnende leegte.
De kamer weerspiegelt de emoties van Eva, een personage dat worstelt met verwachtingen en oordelen vanuit haar omgeving. Voor de buitenwereld houdt ze de schijn op, maar binnenin heerst een stille, schrijnende leegte.
De ruimte ademt die stilte en diepte. Het ontwerp is minimalistisch en bijna ongrijpbaar; het roept het gevoel op van een oneindige leegte, een “zwart gat.” Enkel een lampje, een platform en een ladder markeren de kamer.
Elementen die schijnbaar losstaan, maar samen een symbolische route vormen – een zoektocht naar betekenis, naar houvast.
De ladder nodigt uit om verder te gaan, om te klimmen, in de hoop ergens thuis te komen.
Elementen die schijnbaar losstaan, maar samen een symbolische route vormen – een zoektocht naar betekenis, naar houvast.
De ladder nodigt uit om verder te gaan, om te klimmen, in de hoop ergens thuis te komen.
Met invloeden van kunstenaars als Hans Op de Beeck, Nendo, Staehelin Meyer en Antony Gormley, vormt deze ruimte een verstilde plek die de leegte tastbaar maakt, en tegelijk een uitnodiging biedt om die leegte te omarmen.
